TRZY DNI POD GRUZAMI. HISTORIA AMAAL I JEJ RODZINY
Pod gruzami w Gazie Amaal spędziła 72 godziny. Miała dziesięć lat, kiedy przez trzy dni i trzy noce leżała uwięziona pod gruzami zbombardowanego domu w Strefie Gazy. Bez jedzenia, bez wody, bez możliwości wezwania pomocy. Wokół niej znajdowały się fragmenty zawalonego budynku, a dziewczynka nie wiedziała, czy ktokolwiek zdoła ją odnaleźć. Przeżyła. Ale jej historia nie zakończyła się w dniu, w którym ratownicy wydobyli ją spod gruzów.
Nie jest to historia oparta na doniesieniach prasowych. To świadectwo dziecka z rodziny, z którą utrzymujemy bezpośredni kontakt.
„Kiedy zamknę oczy, widzę dom mojej cioci”
Wszystko zaczęło się od czegoś zupełnie zwyczajnego. Tego dnia rodzina Amaal otrzymała od naszej fundacji większą ilość warzyw. W warunkach panujących w Gazie przechowywanie świeżej żywności jest ogromnym problemem. Brakuje energii elektrycznej, lodówki nie działają, a wysokie temperatury sprawiają, że produkty szybko się psują. Matka dziewczynki postanowiła więc podzielić się jedzeniem z siostrą.
Poprosiła Amaal, aby zaniosła cioci część otrzymanych produktów: molochię, cukinię i ryż. Dziewczynka poszła do krewnych. Na miejscu spotkała kuzynów i została z nimi, żeby się pobawić. Dzieci zaczęły grać w chowanego, a Amaal znalazła kryjówkę pod łóżkiem.
W innych okolicznościach byłoby to jedno z wielu zwyczajnych popołudni dzieciństwa. Wizyta u cioci, zabawa z kuzynami, powrót do domu. Jednak tego dnia Amaal nie wróciła. Budynek, w którym przebywała, został zbombardowany.
Dziewczynka wspominała później:
„Nagle było bardzo głośno, a potem wszystko się zatrzęsło. Poczułam tylko, jak coś ciężkiego spada na mnie, a potem zrobiło się ciemno. Nie mogłam się ruszyć, nie mogłam krzyczeć. Wokół mnie był tylko kurz i beton.”
Amaal znalazła się pod gruzami. Nie mogła wydostać się samodzielnie ani wezwać pomocy.
Trzy dni i trzy noce
Trudno sobie wyobrazić, co oznacza dla dziesięcioletniego dziecka przebywanie przez tak długi czas pod zawalonym budynkiem. Amaal była unieruchomiona, otoczona betonem i pyłem. Nie wiedziała, czy ktoś jej szuka ani czy uda się do niej dotrzeć. Najbardziej przejmująca jest jednak jej relacja dotycząca pierwszych chwil po bombardowaniu.
„Słyszałam krzyki moich kuzynów. Potem poczułam dym. Nagle krzyki ustały i zrobiło się cicho. Leżałam tam, słysząc tylko bicie własnego serca.”
Po wybuchu w budynku wybuchł pożar. Ciocia Amaal i jej dzieci nie przeżyli. Dziewczynkę od ognia oddzieliły fragmenty zawalonego stropu. To, co uniemożliwiało jej wydostanie się na zewnątrz, jednocześnie uchroniło ją przed płomieniami. Przez kolejne godziny pozostawała pod gruzami. Nie miała możliwości napicia się wody ani zjedzenia czegokolwiek. Musiała znosić zimno, strach i niepewność, nie wiedząc, jak długo potrwa jej uwięzienie. Wspominając tamte noce, mówiła:
„W nocy było mi bardzo zimno. Bałam się. Myślałam o mamie i tacie. W głowie powtarzałam: ‚Nie zasypiaj. Musisz być silna’.”
To słowa dziesięcioletniego dziecka. Dziecka, które jeszcze chwilę wcześniej bawiło się w chowanego z kuzynami. Trzeciego dnia, 29 czerwca 2025 roku, Amaal usłyszała odgłos łopat. Ktoś odgruzowywał zniszczony budynek. Po chwili dotarł do niej męski głos:
„Jest tutaj! Znaleźliśmy ją!”
Po trzech dniach i trzech nocach dziewczynka została odnaleziona żywa.
„Widzę cię, kochanie”
Ojciec Amaal stracił wzrok w wyniku bombardowania ponad rok wcześniej. Nie mógł zobaczyć córki ani samodzielnie odnaleźć jej wśród ratowników. Ktoś musiał przyprowadzić go do niej za rękę. To, co wydarzyło się podczas ich spotkania, Amaal zapamiętała szczególnie.
„Słyszałam, jak ojciec się modli i czule dotyka moich policzków. Potem powiedział do mnie: ‚widzę cię, kochanie’. To bardzo dziwne, bo tata nie widzi. Nie miałam siły mu tego powiedzieć.”
W tych kilku zdaniach mieści się historia rodziny, która doświadczyła tak wiele cierpienia, a mimo to ponownie mogła być razem.
Amaal przewieziono do szpitala. Podczas badań i leczenia lekarze musieli usunąć z jej dróg oddechowych pył oraz drobiny gruzu, których nawdychała się pod zawalonym budynkiem. Na nogach, plecach i brzuchu miała liczne zadrapania. Na szczęście, mimo trzydniowego uwięzienia, nie stwierdzono u niej ciężkich ran zewnętrznych.
Przeżyła, bo miała wiele szczęścia. Łóżko, pod którym schowała się podczas zabawy, osłoniło ją przed spadającym gruzem. Zawalony strop odgrodził ją od ognia, który wybuchł po bombardowaniu. Dziewczynka przeżyła. Jej ciocia i kuzyni zginęli.
To nie był jedyny raz
Mogłoby się wydawać, że po trzech dniach pod gruzami i pobycie w szpitalu Amaal powinna otrzymać możliwość spokojnego powrotu do zdrowia. Jednak w Strefie Gazy nawet zakończenie leczenia nie oznacza powrotu do bezpiecznego życia. Zaledwie dwa i pół miesiąca później, w połowie września 2025 roku, Amaal ponownie została ranna. Tym razem przebywała w pobliżu ludzi czekających w kolejce po wodę, kiedy w to miejsce spadła bomba. Dziewczynka doznała obrażeń nogi. Na miejsce przyjechała karetka, która zabrała ją do szpitala. Wtedy otrzymaliśmy wiadomość od Reem:
„Moja córka jest w karetce, jest bardzo zmęczona”.
Nie była to wiadomość od obcej osoby, której historii nie znaliśmy. Reem i jej dzieci pozostawały już pod opieką naszej fundacji. Wiedzieliśmy, co Amaal przeżyła zaledwie kilka miesięcy wcześniej. A teraz jej matka ponownie informowała nas, że córka została ranna.
Niestety, na tym nie skończyły się dramatyczne wydarzenia. Na początku października 2025 roku, nocą, wygłodniały pies zaatakował Amaal i jej młodszą siostrę. Amaal została ugryziona tuż pod okiem, a jej siostra w policzek. W tamtym okresie otrzymywaliśmy od rodzin w Gazie wiele relacji dotyczących ataków wygłodniałych zwierząt. Szczególnie narażeni byli ludzie, którzy nie mieli namiotów ani zamkniętych schronień i zmuszeni byli spać bezpośrednio na ziemi.
Dla dzieci oznaczało to kolejne zagrożenie, przed którym rodzice nie zawsze byli w stanie je ochronić.
Wojna nie niszczy wyłącznie domów i infrastruktury. Zaburza również warunki życia zwierząt, które pozbawione dostępu do pożywienia mogą stawać się niebezpieczne dla ludzi.
Trzy dramatyczne wydarzenia w ciągu niespełna czterech miesięcy.
Najpierw trzy dni pod gruzami. Potem kolejne obrażenia w wyniku bombardowania. Wreszcie nocny atak wygłodniałego psa. Amaal miała wtedy zaledwie dziesięć lat.
Jak jest dziś
Przed zawieszeniem broni w Strefie Gazy w czasie rozmów z naszą wolontariuszką mawiała: „Dzięki fundacji z Polski nie jestem już głodna przez cały czas”. Były to dla nas niezwykle ważne słowa.
W tamtym okresie mogliśmy przekazywać tej rodzinie regularną pomoc żywnościową. Co tydzień dostarczaliśmy produkty, dzięki którym matka mogła przygotowywać posiłki dla swoich dzieci. Nie zmieniało to dramatycznej sytuacji, w jakiej znajdowała się rodzina, ale pozwalało przynajmniej ograniczyć jeden z jej największych problemów: codzienny brak żywności.
Dziś sytuacja wygląda inaczej. Nasza fundacja nie dysponuje stałymi darowiznami, które pozwalałyby kontynuować cotygodniową pomoc dla rodzin pozostających pod naszą opieką w Gazie. Wspieramy podopiecznych przede wszystkim w najpilniejszych przypadkach, kiedy pojawia się potrzeba zakupu żywności, leków, wody czy opłacenia pomocy medycznej.
Reem nadal zajmuje się domem i dziećmi, a ze względu na utratę wzroku przez męża większość codziennych obowiązków spoczywa na niej. Jednym z tych obowiązków jest zdobywanie opału, na którym można ugotować posiłek.
O tym, jak wygląda codzienne przygotowywanie posiłków w Gazie, opowiedzieliśmy w osobnym artykule: To nie jest drewno. Jak gotuje się obiad w Gazie. Historia tej rodziny jest jedną z wielu, które poznaliśmy podczas naszej pracy humanitarnej. Pokazuje również, jak bardzo sytuacja naszych podopiecznych zależy od możliwości regularnego przekazywania pomocy. Bo nawet jeśli rodzinie uda się przetrwać bombardowanie, znaleźć namiot i zdobyć podstawowe produkty spożywcze, następnego dnia nadal musi zmierzyć się z tymi samymi problemami. Brakiem pieniędzy, jedzenia, opału, bezpiecznego schronienia i dostępu do wielu podstawowych usług.
Amaal, opowiadając swoją historię, powiedziała również: „Chciałabym, żeby świat wiedział, co się tutaj dzieje. Chciałabym, żeby nikt więcej nie musiał przeżywać tego, co ja.” Publikujemy jej świadectwo właśnie dlatego, że poprosiła, aby świat dowiedział się o tym, co przeżyła.
Pomóż nam wrócić do regularnej pomocy
Od 2024 roku wspieramy rodziny w Strefie Gazy, przekazując im żywność, środki finansowe, leki i inne formy pomocy odpowiadające na ich najpilniejsze potrzeby. Wiemy jednak, że jednorazowe wsparcie nie zastąpi regularnej pomocy.
Reem nie potrzebuje jedzenia wyłącznie wtedy, kiedy jej sytuacja staje się dramatyczna. Jej dzieci muszą jeść każdego dnia. Potrzebują również czystej wody, środków higienicznych, odpowiedniej opieki medycznej i bezpiecznego miejsca do życia.
Dlatego tak ważne są dla nas stałe darowizny. Nawet 10 zł miesięcznie, przekazywane regularnie, może stać się częścią funduszu, dzięki któremu będziemy mogli ponownie planować pomoc dla rodzin takich jak rodzina Reem.
Nie obiecujemy, że niewielką wpłatą rozwiążemy wszystkie ich problemy. Możemy jednak wspólnie sprawić, że nie będziemy musieli za każdym razem rozpoczynać zbiórki od zera, kiedy rodzina zgłosi nam brak jedzenia albo pilną potrzebę zakupu lekarstw.
Chcielibyśmy wrócić do sytuacji, w której Reem mogła regularnie otrzymywać pomoc żywnościową, a jej córka mogła powiedzieć, że nie jest już głodna przez cały czas.
Jeżeli możesz, wesprzyj nasze działania w Gazie.
Relacje i wypowiedzi pochodzą z materiałów dokumentacyjnych fundacji oraz kontaktu z rodziną. Publikacja imienia i historii następuje za zgodą Reem oraz Amaal.
Pomóż nam dotrzeć do większej liczby osób. Udostępnij ten artykuł.
