Nie jesteśmy komisją śledczą. Jesteśmy małą fundacją, która od miesięcy dostaje od wolontariuszy w Gazie zdjęcia i wiadomości. Namioty rozstawione na gruzach. Dzieci, które gotują na ogniu z tego, co uda się znaleźć. Rodziny, które wciąż nie mają dokąd wrócić.

Dla dzieci, którym pomagamy, rozejm nie przyniósł bezpieczeństwa. Przyniósł tylko inną ciszę: taką, w której świat przestał na nie patrzeć.

Noursan, nasza podopieczna z Gazy, gotuje wodę przed namiotem. Nie na herbatę, bo herbata i kawa to w Gazie rarytas, którego nie ma w paczkach pomocy humanitarnej. Gotuje wodę do picia. Woda, do której rodziny mają dostęp, jest zanieczyszczona, więc zanim dzieci się jej napiją, trzeba ją przegotować.

Pod czajnikiem nie płonie drewno, tylko foliowe opakowania i papiery, wszystko, co da się podpalić. Drewno jest za drogie, a gazu prawie nie ma. Rodziny palą więc plastik i śmieci, a dym z nich wdychają dzieci, które siedzą najbliżej ognia.

Taka jest codzienność „po rozejmie”. Bez ciągłych nalotów, ale nadal bez domu, bez opału, bez czystej wody i bez pewności, że jutro będzie co ugotować.

Właśnie dlatego nie przestajemy pomagać. Dzięki Wam nasi wolontariusze kupują jedzenie, wodę i to, czego rodziny najbardziej potrzebują.